本都“失落”的希腊… 受伤的希腊, 她流泪了, 他流血了, 与众不同. 谁被羞辱了, 却又不失她的尊严, 哪里……..
υποτάχτηκε παραμένοντας ελεύθερη, που ακολούθησε το δρόμο της προσφυγιάς, από τα παράλια του Άξενου Πόντου, που με τη δραστηριότητά της τον μετονόμασε Εύξεινο, μέχρι τα βάθη της Ασίας, 谁坚持生活, 创造，最重要的是保护和培养其习俗和传统….
本都, 在它被残酷地从地图上摧毁之前, 但不是发自内心, 它是取之不尽、用之不竭的精神和文化的源泉. 这里成为希腊人擅长的地方, 他们创造了.
据介绍，, 在伟大的科穆宁时期, 建于本都 3.000 περίπου χριστιανικές εκκλησίες με ωραίες τοιχογραφίες, περὶτεχνες αγιογραφίες και πλούσια διακόσμηση, καλλιτεχνικά μωσαϊκά και θαυμαστές μικρογραφίες, που συνέχιζαν αδιάπτωτα τη βυζαντινή παράδοση.
Η μικρογραφική τέχνη, ιδιαίτερα στον Πόντο , έφτασε κατά τον 14ο αιώνα σε τέτοια ακμή, ώστε ο ξένος μελετητής Strzygowski να τη συγκρίνει με τη μικρογραφική τέχνη των μαθητών της σχολής του Giotto(Τζιόττο) στην Ιταλία, και μάλιστα να τη βρίσκει και ανώτερη.
Μεγάλη ανάπτυξη, 也, 由天文学提出, 物理和数学. 学生在特拉比松科学学院学习, που έρχονταν να φοιτήσουν σ’ αὐτήν από την ίδια την Κωνσταντινούπολη και την Αρμενία.
Τα μοναστήρια του Πόντου, 此外, τον 13ο και 14ο αιώνα, ήταν Σχολεία σοφίας. Εκεί καλλιεργούνταν τα μαθηματικά και η αστρονομία, γιατί η Εκκλησία θεωρούσε τις επιστήμες αυτές, πριν ακόμα από την Αναγέννηση στη Δύση, βοηθητικές της θεολογίας και της φιλοσοφίας.
的确, «ακρόπολη των Μοναστηριῶν», η περιώνυμη Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά, διατηρεί ακόμα τη λάμψη της στη συλλογική Ποντιακή μνήμη, 近年来，每年一度的庆祝活动因普世宗主教的出席而变得更加明亮, 本都希腊化动态的另一个证据.
Τέκνα του Πόντου εκλεκτά καλλιέργησαν τις επιστήμες και διατήρησαν την ελληνική παιδεία, την τέχνη και τον πολιτισμό, διακρίθηκαν και διακρίνονται στις τέχνες και την κοινωνική ζωή του τόπου μας, ἱκανοί δε Πόντιοι Ιεράρχες κατεκόσμησαν και κατακοσμούν την Εκκλησία μας.
Η συμβολή του ποντιακού κράτους της Τραπεζούντας για τη διατήρηση και ακτινοβολία της ορθοδοξίας και του ελληνικού πολιτισμού στην περιοχή της βορειοανατολικής Μικρασίας ὑπήρξε μεγίστη. Και τα δύο αυτά εθνικά στοιχεία, διαφυλάχθηκαν με τιτάνιους αγώνες και θυσίες, αρχικά απέναντι στη φράγκικη πλημμυρίδα των Σταυροφόρων και, 然后, απέναντι στη σελτζουκική και τουρκική επέκταση και τη συνακόλουθη απειλή της αφομοίωσης.
Ο ιστορικός Joinville, δίκαια ονομάζει την Τραπεζούντα «η βαθιά Ελλάδα», ενώ ο βυζαντινός ιστορικός Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, το 15ο αιώνα, αναφέρεται με θαυμασμό στην αυτοκρατορία της Τραπεζούντας αποκαλώντας την «ηγεμονία Ελλήνων και εις τα ήθη και δίαιταν τετραμμένη των Ελλήνων»!
但, ήρθαν μέρες δύστηνες και φοβερές, όταν ο Τουρκικός εθνικισμός, καθοδηγούμενος από τον Γερμανικό μιλιταρισμό και ενισχυόμενος από τον Εθνικό Διχασμό, ξερρίζωσε του Πόντου τον Ελληνισμό και σκόρπισε, όσους γλύτωσαν τή σφαγή, στα πέρατα του κόσμου, με αγιάτρευτο στην μνήμη τους τον πόνο της χαμένης ευτυχίας και ζωντανή την ελπίδα και τη θέληση της δημιουργίας.
今天, 100 περίπου χρόνια μετά το Ποντιακό ολοκαύτωμα, ζουν στην Ελλάδα 1.500.000 περίπου Ελληνες ποντιακής καταγωγής, ενσωματωμένοι λειτουργικά στην Ελληνική κοινωνία και κατέχοντας σημαντικές θέσεις σ’ όλους του κλάδους της πνευματικής, επιστημονικής και επαγγελματικής ζωής της χώρας.
Στις χώρες της τέως Σοβιετικής Ενωσης και τις εξορίες της Σιβηρίας ζουν ακόμη 1.000.000 Ελληνες Πόντιοι, 500.000 από τους οποίους διατηρούν με περηφάνεια την Ποντιακή μητρική τους γλώσσα. Αλλο μισό εκατομμύριο Ποντίων βρίσκεται διεσπαρμένο σε Αυστραλία, Αμερική, Ευρώπη και Αφρική.
Δίπλα σ’ αυτούς στέκονται, με μια αξιοπρέπεια κερδισμένη από τον πόνο, χιλιάδες Πόντιοι της Τουρκίας, που με χαρακτηριστικό πείσμα διατηρούν, ως ζωντανή θύμηση της καταγωγής τους, την ποντιακή γλώσσα, κάποιοι υποστηρίζουν και τη θρησκεία τους, κρυφά, μέσα στα σπίτια τους.
Η μακραίωνη και περιπετειώδης ιστορική πορεία του Ποντιακού Ελληνισμού παραμένει διαρκής πρόκληση εθνικής ευθύνης και εθνικής ενότητας, υπόμνηση εθνικής αυτογνωσίας και πρόσκληση ενεργοποίησης της ιστορικής μνήμης.
为什么, λαοί χωρίς ιστορική μνήμη είναι δέντρο χωρίς ρίζες… Λαοί, πού ξεχνούν το παρελθόν τους είναι “καταδικασμένοι” να το επαναλάβουν, με ακόμα μεγαλύτερες καταστροφές, κάτι για το οποίο, 当然, ουδείς ξένος θα ευθύνεται!
† Ο Σύρου και Δωρόθεος Β΄
( 报纸《民主》, 星期六, 14.11.2015)