Субъективный, Хорошо, κατά βάσιν, το συμφέρον…
В этом смысле, интерес может быть одинаковым для многих, но и для каждого разное. Это то, что объединяет, но и то, что разделяет, это лакмусовая бумажка, с помощью которой проверяются социальный прогресс и сплоченность!
Почему, поскольку есть интерес к личности, есть интерес к команде, сообщество, общество, нация!
так, мы сталкиваемся с двумя параллельными сетками интересов, величина различия или выявление которого определяет уровень культурного развития и нравственного развития общества.
Корыстный интерес раскрывает человеческий эгоизм и определяется чисто утилитарными целями и задачами., γι’ αυτό και συνδέεται με περιόδους, в котором доминируют примитивизм и индивидуализм, страх и недоверие, инстинкты и жадность.
Социальный интерес, Напротив, απαιτεί επώνυμες και συχνά ανώνυμες προσωπικές θυσίες και γι’ αυτό συνδέεται με περιόδους ηθικής και πνευματικής καλλιέργειας και αληθινής δημοκρατίας.
Δεν είναι τυχαίο ότι βασικό μοτίβο της αρχαίας Ελληνικής πολιτικής και φιλοσοφικής σκέψης είναι η παρομοίωση της Πολιτείας-Πατρίδας με πλοίο: "Она, που μας σώζει», διακηρύττει ο Σοφοκλής στην Αντιγόνη, «και μόνο αν το σκάφος της αρμενίζει καλά, αποκτάμε φίλους και ευτυχούμε».
Αλλά και σε πολλά άλλα κείμενα της αρχαιοελληνικής Γραμματείας εντοπίζεται σαφής διάκριση και πρόταξη του συλλογικού από το ατομικό συμφέρον. Ο Αριστοτέλης τονίζει ότι «αν καταστραφεί το σύνολο, το σώμα της κοινωνίας, δεν μπορεί να υπάρχουν τα μέλη του», τα άτομα.
Τα παραπάνω, тем не менее, προϋποθέτουν και την ύπαρξη ηθικής συνειδήσεως, που δίνει στο άτομο τη γνώση και τη δύναμη να αξιολογεί και να τοποθετεί αυτό που εξυπηρετεί το σύνολο πριν και πάνω απ’ αυτό που εξυπηρετεί το άτομο.
Это необходимо, следовательно, наличие моральных мотивов при правильной расстановке приоритетов интересов, η οποία ακριβώς μαρτυρεί μιαν άρτια λειτουργία όλων εκείνων των θεσμών που διακονούν και προάγουν την αγωγή, религиозность и нравственное совершенствование граждан.
Την πιο χαρακτηριστική, тем не менее, και σε απόλυτο συνάμα βαθμό, διάκριση ατομικού και κοινωνικού συμφέροντος την πραγματοποίησε ο Χριστιανισμός, εισάγοντας μια νέα ηθική.
Με το καθημερινό αίτημα «τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών» αίρεται κάθε διάκριση ατομικού και κοινωνικού συμφέροντος, το οποίο δεν αντιστοιχεί πλέον στο ανώνυμο πλήθος ή στην αόριστη έννοια της κοινωνίας, αλλά στον πλησίον, στο επώνυμο πρόσωπο του πάσχοντος και αδικούμενου συνανθρώπου, εφ’ όσον αυτά που αληθινά συμφέρουν την ψυχή μας και όχι τον εγωιστικό μικρόκοσμό μας συμπίπτουν με το “δόσιμο” προς τον άλλον, образ бога!
Αλλ’ η στάση αυτή προϋποθέτει μεταμόρφωση και του ατόμου σε πρόσωπο, προϋποθέτει κένωση του «εγώ» και έξοδο του ανθρώπου σε συνάντηση με το «εσύ» για τη δημιουργία της κοινωνίας του «εμείς»!
Πρόκειται για μια κοινωνία, που ιστορικά βιώθηκε στα χρόνια των «Πράξεων των Αποστόλων» και συνεχώς βιώνεται στα μοναστικά κοινόβια και έχει ως προαπαιτούμενο και μαρτυρία πνεύμα ηθικής τελειώσεως, αγιασμού και αυτοθυσίας…
Πρόκειται για μια κοινωνία, της οποίας τα μέλη δεν περιχαρακώνονται εγωιστικά και αυτάρεσκα στον ατομικό τους μικρόκοσμο, игнорирование социальных и политических событий, воздержание от разбирательства, которые, по их мнению, не касаются их напрямую, жить иллюзией, что если корабль затонет, в котором они катаются, их тоже не потащат на дно...
Μπορεί, конечно, τα πλοία των σύγχρονων δημοκρατιών να είναι τόσο μεγάλα, που οι επιβάτες να μη γνωρίζουν ή να αδιαφορούν για το ποιός ή ποιοί τα κυβερνούν και να αυταπατώνται ότι αρκεί αυτοί να περνούν καλά στην πολυτελή «καμπίνα» τους· ο «Τιτανικός», тем не менее, θα τους παρασύρει όλους, ενώ η ορχήστρα θα εξακολουθεί να παίζει….
† Ο Σύρου και Μυκόνου Δωρόθεος Β΄
(Журнал «ПОЛИТИЧЕСКИЕ ВОПРОСЫ», τ. 74, Δεκέμβριος 2014)