“Δειλοί, Μοιραίοι κι Άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, Forse, κάποιο θάμα”
Δεν θα μπορούσε να υπάρξει ευστοχώτερος χαρακτηρισμός για όσους έχουν παραιτηθεί από κάθε ενεργητική στάση στη ζωή, από το γνωστό αυτό στίχο του Βάρναλη!……
Ο ποιητής, Sicuro, τοποθετείται σε κοινωνικό επίπεδο, στοχοποιώντας όλους εκείνους, οι οποίοι αντιμετωπίζουν παθητικά τις καταστάσεις,την ίδια τους τη ζωή, εναποθέτοντας κάθε ελπίδα για βελτίωση και αλλαγή σε ένα θαύμα!
Χρησιμοποιώντας, infatti, αυτή τη μεταφυσικού περιεχομένου λέξη και με δεδομένη την αθεϊστική ιδεολογία του, è sostenere che non si può fare nulla, senza il partenariato attivo e la partecipazione competitiva dell'uomo…
Lo stesso,Tuttavia, e in proporzione, ισχύει και στον κατ` εξοχή χώρο του θαύματος, την Εκκλησία, η ίδρυση και εδραίωση της Οποίας, αυτή η Ίδια, είναι ένα θαύμα!
Ως θαύμα χαρακτηρίζεται, γενικά, κάθε συμβάν, που είναι δυνατόν να θεωρηθεί “inspiegabile”, con il stabilito, scientificamente accettabile, Criteri, un evento strano e inaspettato, a cui si attribuisce un intervento divino positivo.
Secondo la concezione cristiana, in particolare, θαύμα είναι το αποτέλεσμα της θείας ενεργείας για αναστολή προς καιρόν της λειτουργίας των φυσικών νόμων, που ο ίδιος ο Θεός έθεσε στο σύμπαν, προς επίτευξη ενός σκοπού, που Εκείνος μόνον γνωρίζει, σύμφωνα και με το: “Όπου βούλεται Θεός, νικάται φύσεως τάξις”.
Ma, η αντίληψη αυτή συστέλλει κατά πολύ το βαθύτατο περιεχόμενο της έννοιας “θαύμα”, αφού την περιορίζει μόνο σε περιπτώσεις, που γίνονται αντιληπτές δια των αισθήσεων και την υποβιβάζει, συχνά, σε γεγονός πρόσκαιρου εντυπωσιασμού, proprio come suggerisce l'etimologia della parola, che deriva dalla parola “θαυμάσιον”, Questo, questo è, che è "visto", qualcuno lo vede e provoca ammirazione e stupore!
accanto, non può essere ignorato e la constatazione che la presenza terrena, azione e insegnamento del Dio incarnato, αλλά και των Αποστόλων και των Αγίων Του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την επιτέλεση κάθε είδους θαυμάτων.
Θαυμάτων τόσο πολλών, infatti, ώστε δεν είναι λίγοι εκείνοι, chi, πάντοτε και περισσότερο σήμερα, βλέπουν τήν Εκκλησία σάν μιά “θρησκεία”, μόνο καί μόνο γιά νά μάς παρηγορεί στίς θλίψεις, νά προσεύχεται γιά τήν υγεία μας, νά μάς θεραπεύει, ενίοτε, διά θαυμάτων τίς ανίατες αρρώστιες, νά μάς βοηθεί σάν ένα είδος ψυχοθεραπευτού στά ψυχολογικά αδιέξοδα, νά απαντά στίς απορίες γιά τή μεταθανάτια κατάστασή μας, trattandolo come una sorta di "sanatorio" per la soddisfazione di bisogni "religiosi"..
Questa è una mentalità, quale, nomi, rimuove il messaggio salvifico della Chiesa e allo stesso tempo trasforma il rapporto tra l'uomo e Dio in una forma di "operazione", dal cui esito dipende la sua fede in Dio…
Dimentichiamo, Tuttavia, che il miracolo presuppone, non aggiunge fede!
Dimentichiamo quel miracolo, qualunque, non importa quanto sia grande agli occhi delle persone, alla fine non toglie la necessità fisica, απλά την αναστέλλει για λίγο!
Μας διαφεύγει ότι σκοπός του κάθε θαύματος δεν είναι να αποκτήσουμε πρόσκαιρα την σωματική μας υγεία, né per ritardare più o meno la nostra morte biologica, ma per conoscere meglio Dio e avvicinarsi!
Un miracolo non è tanto o solo l'imponente intervento di Dio nella nostra vita quotidiana, ma soprattutto intervento più o implicito di Dio nella nostra anima!
Questo è un intervento, che trascende i limiti e le condizioni della vita presente, altera l'uomo interiormente e abolisce sostanzialmente la morte!
È tutto, Tuttavia, i miracoli non si vedono, non impressionare, δεν αποτελούν αφορμές ενθουσιαστικών εκδηλώσεων…
È, Tuttavia, τα μεγαλύτερα και δυσκολώτερα,καθώς προϋποθέτουν την ενεργό συνέργεια του ανθρώπου, η οποία οδηγεί στη δημιουργία ενός νέου ανθρώπου!
Και το κυριώτερο, είναι πολλά και καθημερινά!
Απόδειξη;
Οι μυριάδες των πιστών, που καταφεύγουν στα διάσπαρτα ανά την Ελλάδα Θεομητορικά Προσκυνήματα και, particolarmente, στο ιερό νησί της Τήνου…
Ανεβαίνουν τη νοτισμένη από τα δάκρυα χιλιάδων προσκυνητὼν λεωφόρο της Μεγαλόχαρης, καταθέτουν στο Ωμοφόριό Της τις πίκρες, τις αγωνίες,τους φόβους, passioni,τις κακίες, τα αμαρτήματα, tutta la loro speranza e "scendono" nella loro vita quotidiana spiritualmente sollevati, mentalmente rinnovato, moralmente migliorato, "Altre persone"!
Perché, secondo sant'Isacco il Siro,"Chi sente veramente i suoi peccati, è superiore a lui, che con la sua preghiera risuscita i morti. Chiunque affermi di vedere la sua malattia, è superiore a lui, che sosteneva di vedere gli angeli"!
† SIROSO & ΜΥΚΟΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ Β’
( Εφημερίδα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», sabato, 8 agosto 2015)