Aber, μόλις ο κίνδυνος εξαφανισθεί και ο εχθρός κατατροπωθεί, επιστρέφουμε στις «συνήθειές» μας και μετατρέπουμε τις νίκες σε ταπεινωτικές, ενίοτε καταστροφικές, ήττες.
Τη μεγαλειώδη νίκη στους Περσικούς Πολέμους, την εξαργυρώσαμε με τον εμφύλιο Πελοποννησιακό Πόλεμο, που σήμανε την αρχή του τέλους του αρχαίου κόσμου, ενός κόσμου, ο οποίος έφτασε σε απρόσιτα ύψη πολιτισμού, φιλοσοφίας, τέχνης και δημοκρατίας…
Την ανεπανάληπτη Επανάσταση ενάντια στην μακραίωνη υποταγή, την αμαυρώσαμε με ένα αιματηρό εμφύλιο, που λίγο έλειψε να επαναφέρει την Οθωμανική δουλεία…
Την μοναδική σε μεγαλείο και ένταση αντίσταση ενάντια στις δυνάμεις του φασισμού τη μεταφράσαμε σε ένα άλλο εμφύλιο, οι πληγές του οποίου ακόμα ματώνουν..
Και τις μέρες αυτές τις χαλεπές, τα χρόνια αυτά τα σκοτεινά, τα ματωμένα χρόνια της στέρησης, της ταπείνωσης και της απελπισίας, εξακολουθούμε να τηρούμε τις… παραδόσεις μας!
Ο εχθρός δεν είναι, απλώς, προ των τειχών!
Βρίσκεται μέσα στα τείχη της συλλογικής ψυχής και ακούει σε ένα όνομα, συμφέρον!
Der begriffliche Inhalt des Wortes „Interesse“ ist bedeutsam. Wörterbücher definieren, dass Interesse das bedeutet, alles, was man zu seinem Vorteil erlangt.
Subjektiv, Gut, κατά βάση, το συμφέρον… Γιατί, subjektiv, in der Regel, es wird auch als Vorteil angesehen, die eine Vielzahl anstößiger Bestimmungen annehmen kann, wie zum Beispiel finanziell, politisch, Partisan, Moral, spirituell, religiös, Arbeiten, nobel, Familie….
In diesem Sinne, Das Interesse mag für viele das gleiche sein, aber auch für jeden anders. Es ist das, was verbindet, sondern auch das, was trennt, Es ist der Lackmustest, der gesellschaftlichen Fortschritt und Zusammenhalt prüft!
Warum, da ein Interesse für den Einzelnen besteht, Es besteht auch Interesse für das Team, die Gemeinschaft, Gesellschaft, die Nation! so, Wir stehen vor zwei parallelen Interessennetzen, Das Ausmaß des Unterschieds oder der Identifikation bestimmt den Grad der kulturellen Entwicklung und der moralischen Entwicklung einer Gesellschaft.
Eigennutz offenbart den menschlichen Egoismus und wird durch rein utilitaristische Ziele und Zielsetzungen bestimmt, γι’ αυτό και συνδέεται με περιόδους, in der Primitivismus und Individualismus dominieren, Angst und Misstrauen, Instinkte und Gier.
Das soziale Interesse, im Gegenteil, απαιτεί συχνά επώδυνες προσωπικές θυσίες και γι’ αυτό συνδέεται με περιόδους ηθικής και πνευματικής καλλιέργειας και αληθινής δημοκρατίας.
Τούτο, Dennoch, προϋποθέτει και την ύπαρξη ηθικής συνειδήσεως, που δίνει στο άτομο τη γνώση και τη δύναμη να αξιολογεί και να προθέτει αυτό που εξυπηρετεί το σύνολο, πριν και πάνω απ’ αυτό που εξυπηρετεί το άτομο.
Es ist erforderlich, folglich, das Vorhandensein moralischer Motivationen bei der richtigen Priorisierung von Interessen, η οποία ακριβώς μαρτυρεί μια άρτια λειτουργία όλων εκείνων των θεσμών που διακονούν και προάγουν την αγωγή, Religiosität und moralische Verbesserung der Bürger, και με πρωταρχικό το θεσμό της Παιδείας.
Και είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια η Παιδεία αφυδατώνεται σταδιακά από κάθε ηθικό περιεχόμενο και, αντί να μορφώνει ηθικά ακέραιους ανθρώπους, διαμορφώνει παθητικά κινούμενες μηχανές, χωρίς ιδανικά, χωρίς συναίσθημα, χωρίς κοινά οράματα…
Δημιουργείται μια κοινωνία, της οποίας τα μέλη περιχαρακώνονται εγωιστικά και αυτάρεσκα στον ατομικό τους μικρόκοσμο, Ignorieren sozialer und politischer Ereignisse, sich dem Verfahren zu enthalten, von denen sie glauben, dass sie sie nicht direkt betreffen, Ich lebe in der Illusion, dass das Schiff sinken würde, in dem sie fahren, Sie werden auch nicht nach unten gezogen ...
Warum, δεν έχουν διαρραγεί σε μεγάλο βαθμό μόνο οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων! Έχουν υπονομευθεί, από την αμοιβαία δυσπιστία και καχυποψία, και οι σχέσεις των πολιτών με την Πολιτεία!
Τα γεγονότα που βιώνουμε καθημερινά το τελευταίο διάστημα αποδεικνύουν την έλλειψη εμπιστοσύνης, που με τη σειρά της προέρχεται από την απουσία ευθέος και ειλικρινούς διαλόγου.
Υπό τέτοιες συνθήκες, όσο δίκαιο και αν έχουν οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες, όσο δίκαιο και αν έχουν οι εκάστοτε Κυβερνήσεις, λύσεις δεν θα υπάρξουν ή, αν υπάρξουν, δεν θα εφαρμοστούν!
Παρ` όλον ότι όλοι γνωρίζουμε το σωστό…
Ο Πλούταρχος παραδίδει μια ωραία ιστορία, αρκετά διαφωτιστική, μα και διδακτική:
Σε κάποιους Ολυμπιακούς Αγώνες, ένας ηλικιωμένος αναζητούσε μάταια ένα κάθισμα. Πολλοί Έλληνες, από τις διάφορες πόλεις, που είχαν συγκεντρωθεί πρόσεχαν τις αποτυχημένες προσπάθειές του και τον περιγελούσαν για την ηλικία του και τη μάταιη αναζήτηση.
Wann, Dennoch, έφθασε στην περιοχή του σταδίου, όπου κάθονταν οι Σπαρτιάτες, όλοι όσοι κάθονταν εκεί σηκώθηκαν όρθιοι και του προσέφεραν το κάθισμά τους.
Αυθόρμητα, Dann, οι άλλοι Έλληνες τους χειροκρότησαν για τη συμπεριφορά τους.
Dann, ένας γέροντας είπε με αναστεναγμό: “Να τι συμβαίνει! Όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν το σωστό, αλλά μόνο οι Σπαρτιάτες το εφαρμόζουν”!
Τους αρχαίους Αθηναίους τους έχουμε μιμηθεί σε πολλά…
Ίσως είναι η ώρα να μιμηθούμε και τους Σπαρτιάτες!
† SYROUS & MYKONOU DOROTHEOS II
(Magazin „POLITISCHE FRAGEN“, Ιανουάριος 2016, τ. 87)