mais, μόλις ο κίνδυνος εξαφανισθεί και ο εχθρός κατατροπωθεί, επιστρέφουμε στις «συνήθειές» μας και μετατρέπουμε τις νίκες σε ταπεινωτικές, ενίοτε καταστροφικές, ήττες.
Τη μεγαλειώδη νίκη στους Περσικούς Πολέμους, την εξαργυρώσαμε με τον εμφύλιο Πελοποννησιακό Πόλεμο, που σήμανε την αρχή του τέλους του αρχαίου κόσμου, ενός κόσμου, ο οποίος έφτασε σε απρόσιτα ύψη πολιτισμού, φιλοσοφίας, τέχνης και δημοκρατίας…
Την ανεπανάληπτη Επανάσταση ενάντια στην μακραίωνη υποταγή, την αμαυρώσαμε με ένα αιματηρό εμφύλιο, που λίγο έλειψε να επαναφέρει την Οθωμανική δουλεία…
Την μοναδική σε μεγαλείο και ένταση αντίσταση ενάντια στις δυνάμεις του φασισμού τη μεταφράσαμε σε ένα άλλο εμφύλιο, οι πληγές του οποίου ακόμα ματώνουν..
Και τις μέρες αυτές τις χαλεπές, τα χρόνια αυτά τα σκοτεινά, τα ματωμένα χρόνια της στέρησης, της ταπείνωσης και της απελπισίας, εξακολουθούμε να τηρούμε τις… παραδόσεις μας!
Ο εχθρός δεν είναι, απλώς, προ των τειχών!
Βρίσκεται μέσα στα τείχη της συλλογικής ψυχής και ακούει σε ένα όνομα, συμφέρον!
Le contenu conceptuel du mot « intérêt » est significatif. Les dictionnaires définissent que l'intérêt signifie le, tout ce que l'on obtient à son avantage.
Subjectif, puis, κατά βάση, το συμφέρον… Γιατί, subjectif, en règle générale, c'est également considéré comme un avantage, qui peut accepter une multitude de déterminations offensives, comme les finances, politique, partisan, morale, spirituel, religieux, fonctionnement, chic, famille….
En ce sens, l'intérêt peut être le même pour beaucoup, mais aussi différent pour chacun. C'est ce qui unit, mais aussi ce qui divise, c'est le test décisif par lequel le progrès social et la cohésion sont testés!
Pourquoi, car il y a un intérêt pour l'individu, il y a aussi un intérêt pour l'équipe, la communauté, société, la nation! si, nous sommes confrontés à deux grilles d’intérêts parallèles, dont l'ampleur de la différence ou l'identification détermine le niveau de développement culturel et moral d'une société.
L'intérêt personnel révèle l'égoïsme humain et est déterminé par des buts et des objectifs purement utilitaires., γι’ αυτό και συνδέεται με περιόδους, dans lequel dominent le primitivisme et l'individualisme, peur et méfiance, instincts et cupidité.
L'intérêt social, au contraire, απαιτεί συχνά επώδυνες προσωπικές θυσίες και γι’ αυτό συνδέεται με περιόδους ηθικής και πνευματικής καλλιέργειας και αληθινής δημοκρατίας.
Τούτο, cependant, προϋποθέτει και την ύπαρξη ηθικής συνειδήσεως, που δίνει στο άτομο τη γνώση και τη δύναμη να αξιολογεί και να προθέτει αυτό που εξυπηρετεί το σύνολο, πριν και πάνω απ’ αυτό που εξυπηρετεί το άτομο.
Il faut, par conséquent, l'existence de motivations morales dans la priorisation correcte des intérêts, η οποία ακριβώς μαρτυρεί μια άρτια λειτουργία όλων εκείνων των θεσμών που διακονούν και προάγουν την αγωγή, religiosité et amélioration morale des citoyens, και με πρωταρχικό το θεσμό της Παιδείας.
Και είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια η Παιδεία αφυδατώνεται σταδιακά από κάθε ηθικό περιεχόμενο και, αντί να μορφώνει ηθικά ακέραιους ανθρώπους, διαμορφώνει παθητικά κινούμενες μηχανές, χωρίς ιδανικά, χωρίς συναίσθημα, χωρίς κοινά οράματα…
Δημιουργείται μια κοινωνία, της οποίας τα μέλη περιχαρακώνονται εγωιστικά και αυτάρεσκα στον ατομικό τους μικρόκοσμο, ignorer les événements sociaux et politiques, s'abstenir de la procédure, qui, selon eux, ne les concernent pas directement, vivant dans l'illusion que si le navire coule, dans lequel ils roulent, ils ne seront pas non plus entraînés vers le bas...
Pourquoi, δεν έχουν διαρραγεί σε μεγάλο βαθμό μόνο οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων! Έχουν υπονομευθεί, από την αμοιβαία δυσπιστία και καχυποψία, και οι σχέσεις των πολιτών με την Πολιτεία!
Τα γεγονότα που βιώνουμε καθημερινά το τελευταίο διάστημα αποδεικνύουν την έλλειψη εμπιστοσύνης, που με τη σειρά της προέρχεται από την απουσία ευθέος και ειλικρινούς διαλόγου.
Υπό τέτοιες συνθήκες, όσο δίκαιο και αν έχουν οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες, όσο δίκαιο και αν έχουν οι εκάστοτε Κυβερνήσεις, λύσεις δεν θα υπάρξουν ή, αν υπάρξουν, δεν θα εφαρμοστούν!
Παρ` όλον ότι όλοι γνωρίζουμε το σωστό…
Ο Πλούταρχος παραδίδει μια ωραία ιστορία, αρκετά διαφωτιστική, μα και διδακτική:
Σε κάποιους Ολυμπιακούς Αγώνες, ένας ηλικιωμένος αναζητούσε μάταια ένα κάθισμα. Πολλοί Έλληνες, από τις διάφορες πόλεις, που είχαν συγκεντρωθεί πρόσεχαν τις αποτυχημένες προσπάθειές του και τον περιγελούσαν για την ηλικία του και τη μάταιη αναζήτηση.
Lorsque, cependant, έφθασε στην περιοχή του σταδίου, όπου κάθονταν οι Σπαρτιάτες, όλοι όσοι κάθονταν εκεί σηκώθηκαν όρθιοι και του προσέφεραν το κάθισμά τους.
Αυθόρμητα, alors, οι άλλοι Έλληνες τους χειροκρότησαν για τη συμπεριφορά τους.
Puis, ένας γέροντας είπε με αναστεναγμό: “Να τι συμβαίνει! Όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν το σωστό, αλλά μόνο οι Σπαρτιάτες το εφαρμόζουν”!
Τους αρχαίους Αθηναίους τους έχουμε μιμηθεί σε πολλά…
Ίσως είναι η ώρα να μιμηθούμε και τους Σπαρτιάτες!
† SYREUX & MYKONOU DOROTHEOS II
(Revue "QUESTIONS POLITIQUES", Ιανουάριος 2016, τ. 87)