Les conceptions modernes rejettent largement les structures de vie traditionnelles, comme une famille. De telles perceptions favorisent les formes modernes, comme les symbioses libres, mères célibataires, familles monoparentales et autres formes de liens, qui modifient l'institution de la famille, une institution comparable à l'humanité.
si, la relation entre les personnes est perçue comme une transaction commerciale, του τύπου “δίνω καί παίρνω”….Κάθε δε συμβαλλόμενος, εφ’ όσον εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του, διεκδικεί τα δικαιώματά του και δεν βλέπει τον άλλο ως πρόσωπο, αλλά ως αντικείμενο.
Πώς, cependant, il est possible d'avoir des soins affectueux là où la communauté des sentiments est absente, où l'égoïsme exige sa consécration légale;
Exactement, dans cette réalité chaotique actuelle de conflits intenses et de bouleversements constants, la famille, au-delà de son biologique, il est appelé à répondre prioritairement à une autre fonction, assumer un seul rôle, à faire, C'est, et pour donner le Témoignage d'Amour, le Témoignage du Dieu d'Amour.
La famille a peut-être perdu bon nombre de ses fonctions traditionnelles, sa structure a peut-être radicalement changé, sa mission, cependant, devient plus important, pour cette raison: για να φυτέψει βαθειά στην ψυχή των νέων ανθρώπων αυτό που χρειάζεται σήμερα η καταπονημένη από την υλοφροσύνη και τον εγωισμό ανθρωπότητα, l'amour, après s'être d'abord transformée en une société d'amour.
mais, une telle chose ne peut pas arriver en dehors et loin de la source de l'Amour, Le Christ et son Église.
L'Église du Christ, μακριά από τις σκοπιμότητες των αναγκών και τις ανάγκες των σκοπιμοτήτων, αποβλέπει στη σύμπτωση της αγάπης των συζύγων, διεισδύει στα ενδόμυχα βάθη του ανθρώπου, για να θεραπεύσει και να μεταμορφώσει.
Γι’ αυτό και η Εκκλησία της αγάπης, η αγάπη της Εκκλησίας, δεν είναι κυριαρχική, δεν ανταγωνίζεται και δεν εξουθενώνει…. Είναι διακονική και φιλάνθρωπη!
Για τη μεταμόρφωση του κόσμου σε βασίλειο αγάπης, γιά την ανύψωση της αγαπητικής σχέσης σε μυστήριο, προϋποτίθεται η ελεύθερη ανταπόκριση του ανθρώπου στην πρόσκληση της αγάπης του Θεού.
Ο Χριστός δεν επιβάλλει· προτείνει.
Η ἀγάπη προσφέρεται ελεύθερα!
Άλλως, αποτελεί τη μέγιστη ύβρη.
Η αγάπη είναι συνώνυμη της θυσίας.Τούτο σημαίνει ότι επιτυγχάνεται με ἄσκηση, χρειάζεται μόχθος και αγώνας πολύς για να διέλθει ο άνθρωπος από τη χώρα της επιβίωσης στη χώρα της “όντως ζωῆς”!
Η άσκηση αυτή βοηθάει τον άνθρωπο να τιθασεύσει τον εγωισμό του, να περιορίσει στο ελάχιστο τον εαυτό του, για να προσφέρει το μέγιστο στον/στην ομόζυγό του.
Σε εποχές βαθύτατης ηθικής και πνευματικής κρίσης, καθώς τόσοι θεσμοί, ιδέες και αντιλήψεις αλλάζουν αιφνιδιαστικά ή και ανατρέπονται ριζικά, αντί να στρεφόμεθα και να λιθοβολούμε τους εμπνευστές ή εισηγητές θεσμών, κατά την άποψη ορισμένων προοδευτικών, où, cependant, μας παραπέμπουν σε άλλες, παρωχημένες, σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας και του πολιτισμού, εκείνο που προέχει είναι να εργασθούμε για τη στήριξη και ανασύνταξη του θεσμού της οικογένειας, ως βασικό προαπαιτούμενο για την έξοδο των ανθρώπων από τη μοναξιά τους, των σύγχρονων κοινωνιών από τα αδιέξοδά τους και τη θεραπεία όλων των φαινομένων κοινωνικής παθογένειας, που τις ταλανίζουν, δοκιμάζουν τη συνοχή τους και υποσκάπτουν τα θεμέλιά τους.
Οι Χριστιανοί, καλούμεθα και πάλι, μέσα σε ένα περιβάλλον οιωνεί μαρτυρίας της συνειδήσεως, να αναλάβουμε τον προφητικό μας ρόλο, να διδάξουμε και να αλλάξουμε την ανθρωπότητα με τη βιωτή και το παράδειγμά μας, καταθέτοντες τη μαρτυρία της πίστης και της αγάπης μας, comme les premiers chrétiens…
C'est la meilleure réponse, l'attitude la plus efficace et, en même temps, notre plus grand devoir envers tout ce qui nous préoccupe tant ou nous aliène aujourd'hui!
† Ο ΣΥΡΟΥ και ΜΥΚΟΝΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ Β’
(Journal « REPUBLIQUE », samedi, 9 janvier 2016)