Von Metropolen von Syros und Mykonos und. Dorotheos B.’
Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Ελληνικής ιδιομορφίας είναι η ύπαρξη Ευεργετών σε κάθε περίοδο της ταραχώδους και μεγαλειώδους συνάμα ιστορίας της.
speziell, η ευεργεσία ως έμπρακτη εκδήλωση συμπαράστασης προς τον πάσχοντα και τον ενδεή συνάνθρωπο ή συναρωγής και συναντίληψης ……….
στις ανάγκες της οργανωμένης κοινωνίας, θεσμοθετείται αρχικά στην Αρχαία Αθήνα με τις λεγόμενες “λειτουργίες” και επεκτείνεται στα Ελληνιστικά χρόνια, unter dem der Name der hellenistischen Herrscher Ägyptens von Adjektiven begleitet wird, wie Wohltäter, Philanthrop, Retter..
Das Christentum hat diese soziale Tugend verbessert, Hervorhebung seiner spirituellen Dimension. Nicht länger den Bürger für seine Mitbürger einwirken, Aber der Christ für jeden Mitbruder von ihm. Und er tut dies nicht als guter Staatsbürger der athenischen Demokratie, Aber als Kind Gottes betrachtet zu werden und ein Bürger des himmlischen Reichs aufzutauchen .
Υπό το πνεύμα του Χριστιανισμού εμπνεόμενοι, οι λεγόμενοι Εθνικοί Ευεργέτες συνέχισαν, στα νεώτερα χρόνια, την αρχαία αυτή παράδοση της προσφοράς προς το σύνολο., όπως αποδεικνύεται και από τις Διαθήκες τους.
Ο Μιχαήλ Τοσίτσας, για παράδειγμα, ένας από τους μεγαλύτερους ευεργέτες της εποχής του, αρχίζει την διαθήκη του ως ακολούθως: «επιθυμών κατά χριστιανικόν και κοινωνικόν καθήκον ….» , ενώ ο Νικόλαος Ζωσιμάς, ο μέγας αυτός ευεργέτης, σημειώνει κατά λέξη ότι «… απεφάσισα ιδία βουλή και αυτοπροαιρέτω γνώμη ίνα, Durch mein gegenwärtiges Testament, Ich habe meinen Segen mit meinen Segen bestellt, wurden trotz der Panagathos -Gott unendlich der Barmherzigkeit die Hälfte verabreicht, εν τώδε τω ματαίω βίω, δια των ιδίων ημών κόπων και ιδρώτων … Δέομαι ουν της θείας Αυτού αγαθότητος, ίνα με καθοδηγήσει διατάξαι αυτήν κατ’ ευαρέστησιν του Παναγάθου Αυτού θελήματος …».
Από τη μελέτη των διαθηκών προκύπτει αβίαστα ότι οι ευεργέτες πίστευαν πως τα αγαθά, τα οποία με τόσες θυσίες και κόπους απέκτησαν, δεν ανήκαν αποκλειστικά στους ιδίους, αλλά ότι ο θεός τους έταξε ως διαχειριστές τους.
Και επειδή το πιστεύειν είναι τρόπος ζωής και όχι ιδεολόγημα για τα μέλη της Εκκλησίας, προσφέρουν θυσιαστικά και με ιλαρότητα για να ανακουφισθεί στην φτώχεια των συνανθρώπων – των αδερφών τους, η δυστυχία, ο πόνος και η αγραμματοσύνη..
so, διαθέτουν τις περιουσίες τους για αγαθούς σκοπούς, χωρίς να τους το επιβάλλει καμία κρατική εξουσία. Ευεργετούν με διάκριση, χωρίς να επιζητούν την εφήμερη δόξα και την τιμή, χωρίς να επιζητούν να εξουσιάζουν τους ευεργετούμενους.
Η μνήμη τους παραμένει αγέραστη στη συλλογική θύμιση και το παράδειγμά τους αναζητεί μιμητές, ιδιαίτερα τις μέρες αυτές τις δύσκολες και χαλεπές…
Και δεν είναι λίγοι αυτοί που, με πικρία και απογοήτευση, διαπιστώνουν ότι λείπουν σήμερα τέτοιες μεγαλειώδεις μορφές, που θα συνεισφέρουν στην ανόρθωση της πατρίδας μας και τη στήριξη του Λαού μας.
Και είναι γεγονός ότι, στις μέρες μας, εθνικοί ευεργέτες, κατά τα πρότυπα των παλαιότερων εποχών δεν υπάρχουν, και δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν, καθώς άλλαξαν τα κοινωνικά δεδομένα και μεταβλήθηκαν οι συνθήκες.
Heute, μπορεί να μην υπάρχουν Εθνικοί Ευεργέτες, υπάρχουν, Dennoch, Κοινωνικοί. Και ως μεμονωμένα πρόσωπα, aber, περισσότερο, υπό τη μορφή Ιδρυμάτων, η προσφορά των οποίων είναι εξ ίσου σημαντική, αλλά αφανής και διακριτική, ίσως γιατί διαχέεται σε πολλαπλές δράσεις κοινωνικής ευποιΐας, που καλύπτουν το σύνολο της Ελληνικής επικράτειας.
Sowie, για παράδειγμα, το “Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος”, που προσφέρει συνολικά το ποσό των 100 εκατομμυρίων ευρώ, για να χρηματοδοτηθούν δράσεις και προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας και υγειονομικής φροντίδας, για την άμεση ανακούφιση των ευπαθών ομάδων (νεοάστεγοι, νεόπτωχοι, άνεργοι κ. λπ.) αλλά και για την εκπαίδευση των νεότερων γενεών, ως πρόληψη και επένδυση στο μέλλον της Ελλάδας.
Neben, η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, αθόρυβα προμηθεύει με τρόφιμα και άλλα χρειώδη άτομα, Ι. Μητροπόλεις και Φιλανθρωπικά Καταστήματα, ενώ χρηματοδοτεί οδοιπορικά Υγείας της Οργάνωσης “Γιατροί του Κόσμου”, τα μέλη της οποίας διενεργούν δωρεάν ιατρικές εξετάσεις κατοίκων ορεινών ή νησιωτικών περιοχών.
Αξίζει, ebenfalls, να επισημανθεί και η δραστηριότητα του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών,ο οποίος σε συνεργασία με την Μ.Κ.Ο. Της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών “ΑΠΟΣΤΟΛΗ” , συγκεντρώνει και διανέμει ιατροφαρμακευτικό και νοσηλευτικό υλικό σε Νοσοκομεία και Περιφερειακά Ιατρεία, καθώς και το Πρόγραμμα του Ραδιοτηεοπτικού Σταθμού “ ΣΚΑΪ” “Όλοι μαζί μπορούμε”.
Es kann, Gut, να φαίνεται ότιέχουν λείψει οι Εθνικοί Ευεργέτες, στη θέση τους,Dennoch, έχουν εμφανισθεί οι Κοινωνικοί, Συλλογικοί Ευεργέτες.
Vielleicht, in der Tat, τούτη η διαπίστωση να αποτελεί και μια ακτίδα φωτός και πηγή ελπίδας στο περιρρέον και περιβάλλον την κοινωνία μας σκότος της απαισιοδοξίας.
Τα παντοία και πολλαπλά αδιέξοδα ενεργοποιούν τα ζώπυρα της εθνικής μας μνήμης και ψυχής και μας οδηγούν, ανεπαίσθητα, vielleicht, σε μια αλλαγή τρόπου σκέψης και ζωής!
Από την παγκυριαρχία του “εγώ” οδεύουμε σταδιακά προς τη βίωση του “εμείς”, συνειδητοποιούμε τη σημασία και τη δυναμική της συλλογικής προσπάθειας και της κοινής συστράτευσης για την υπέρβαση προβλημάτων, δυσκολιών και αδιεξόδων, για να αποδειχθεί για μια ακόμη φορά ότι “των Ελλήνων οι κοινότητες φτιάχνουν άλλο γαλαξία”!
† O ΣΥΡΟΥ και ΜΥΚΟΝΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ Β’
(Περιοδικό «ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ», τ. 61, Nov 2013)