Βαριά τα τύμπανα του πολέμου και πάλι στην καθ` ημάς Ανατολή ηχούν
και μαύρα σύννεφα θανάτου σκεπάζουν την περιοχή, όπου γεννήθηκε ο Ήλιος της
Gerechtigkeit, die Stadt, wo sich der christliche Verfolger an Apostel wandte
von Nationen, und der andere, in dem die Gläubigen Christi benannt wurden
Christen…
και μαύρα σύννεφα θανάτου σκεπάζουν την περιοχή, όπου γεννήθηκε ο Ήλιος της
Gerechtigkeit, die Stadt, wo sich der christliche Verfolger an Apostel wandte
von Nationen, und der andere, in dem die Gläubigen Christi benannt wurden
Christen…
Eine ununterbrochene und
gefährliches Seil zwischen Krieg und Frieden Das Leben des Menschen,
Aus dem alten Jahre alt…
A
Ausstehend zwischen Tod und Leben erscheint ihr Schicksal…
Was wäre, wenn dreitausend Herodots das fand: „Niemand
Nicht so dumm, Krieg bevorzugen, statt Frieden “;
Der Krieg, Diese letzte Form von Gewalt und Unmenschlichkeit, εξακολουθεί
να αποδεικνύει την ανοησία των ανθρώπων,
Wer, αμετανόητα ασύνετοι, εξακολουθούν να επιλέγουν τον πόλεμο,
καλύπτοντάς τον με επιθετικούς προσδιορισμούς, με την ψευδαίσθηση ότι τον
αμνηστεύουν και τον αποενοχοποιούν, αλλά στην ουσία αποκαλύπτοντας το μέγεθος
της πανουργίας τους και το απύθμενο βάθος της υποκρισίας τους;
Όσο και να προόδευσε ο πολιτισμός, zu
Technologie entwickelte und Fortschritt wurde veraltet, Der heutige Mann in
Nichts anderes als primitiv, Nur in der zerstörerischen Kraft von
seine Arme.
Nicht
Es ist zufällig, ούτε συμπτωματικό ότι κάθε επιστημονική και τεχνολογική ανακάλυψη
χρησιμοποιήθηκε πρώτα για πολεμικούς σκοπούς, για την εξόντωση του άλλου, und
ύστερα για την βελτίωση των όρων ζωής του ανθρώπου.
Nicht
έλειψαν, άλλωστε και οι θιασώτες του πολέμου, εκείνοι που τον θεώρησαν “πατέρα
των πάντων”, όπως ο Ηράκλειτος,
“βιολογική αναγκαιότητα”, όπως ο Νίτσε, ή “όρο προόδου και ώθηση, που εμποδίζει
ένα έθνος ν` αποκοιμηθεί”, όπως ο Ρενάν….
Und
είναι ν` απορήσει κανείς, πώς τόσο μεγάλοι διανοητές δεν αντιλήφθηκαν το τίμημα , που πρέπει να καταβληθεί και τον
ποταμό αιμάτων, που πρέπει να χυθεί, την αγριότητα, που πρέπει να
γιγαντωθεί, για να επιτευχθεί τι;
Και είναι να αναρωτηθεί κανείς, πώς σήμερα, με τόσες και τέτοιες
φρικτές εμπειρίες, η ανθρωπότητα και οι ισχυροί της Γης εξακολουθούν να
αυταπατώνται ότι μόνο με πόλεμο τα προβλήματα μπορούν να λυθούν, οι διαφορές να
διευθετηθούν και τα ανθρώπινα δικαιώματα να επιβληθούν!
Αγνοούν, ist es?, Das
ποτέ και κανένας πόλεμος δεν έλυσε προβλήματα, περισσότερα απ` όσα δημιούργησε;
Τους διαφεύγει ότι
Nie in einem Krieg war ein Gewinner, aber nur Niederlage, und er
ist kein anderer als der Mensch und seine Menschlichkeit;
DAS
εικοστός αιώνας τοποθετήθηκε στο αρχείο της Ιστορίας με την αντιφατική
ετικέττα, του αιώνα των ασύλληπτων τεχνολογικών ανακαλύψεων και των εξ ίσου
ασύλληπτων στη φρίκη τους παγκοσμίων και τοπικών πολέμων.
DAS
εικοστός πρώτος αιώνας, του οποίου η έναρξη με τόσες ελπίδες και διακηρύξεις
περί ειρήνης, δικαιοσύνης, διεθνούς συνεργασίας και αλληλεγγύης συνοδεύτηκε,
φαίνεται ότι συνεχίζει την αλυσιδωτή αντίδραση του ενστίκτου και της
βιαιότητας, που κληρονόμησε…
Und
δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, καθώς ο πόλεμος έχει γίνει πλέον μέρος
της καθημερινότητάς μας!
Είναι λογικό κι` επόμενο μια κοινωνία ανταγωνισμού, μια κοινωνία
όπου κυριαρχεί η εγωιστική απληστία, η διαρκής αντιπαλότητα και καχυποψία, das
αέναη προσπάθεια για επικράτηση και κυριαρχια, μια κοινωνία στην οποία η
επιδίωξη του κέρδους και της δύναμης έχει αναχθεί σε υπέρτατη αξία, μια τέτοια
κοινωνία να εθίζεται, να ανέχεται και να υιοθετεί τον πόλεμο και τη βία…
Φτάνει
μάλιστα στον υπέρτατο παραλογισμό να εξαπολύει……ανθρωπιστικούς πολέμους, mit
την παράλογη αυταπάτη ότι υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατώντας
das, ότι επιβάλλει την ειρήνη και τη δικαιοσύνη ευτελίζοντας την ανθρώπινη ζωή,
λησμονώντας ότι “μια ζωή δεν αξίζει τίποτα, αλλά και τίποτα δεν αξίζει όσο μια
ανθρώπινη ζωή”!
Αμήχανη
και αδύναμη η ανθρωπότητα, παρακολουθεί με αγωνία τις εξελίξεις στη Συρία, όπου
ο Χριστιανισμός προετοιμάζεται, όπως δείχνει παρόμοιων σύγχρονων περιπτώσεων η
εμπειρία, για μια ακόμη “βαβυλώνιο αιχμαλωσία”, έχοντας ήδη προσφέρει στο βωμό
του φανατισμού, της μισαλλοδοξίας και των άνομων συμφερόντων δύο Επισκόπους και
ανεξακρίβωτο αριθμό πιστών.
Nicht
γνωρίζουμε την έκβαση των γεγονότων, ούτε μπορούμε να σταθμήσουμε όλες τις
παραμέτρους της κρίσεως και ακόμα περισσότερο να αναζητήσουμε ή να επιρρίψουμε
ευθύνες.
Το μόνο, που μας απομένει και οφείλουμε να κάνουμε είναι
καθημερινά να αγωνιζόμαστε και
νυχθημερόν να προσευχόμαστε ώστε να ξημερώσει εκείνη η μέρα, που οι
Menschen “κατακόψουσι τας ρομφαίας αυτών εις άροτρα και τα δόρατα αυτών εις δρέπανα
και ουκέτι μη μάθωσι πολεμείν”!(Μιχαίας, 4,3)
† Ο ΣΥΡΟΥ και ΜΥΚΟΝΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ Β’
(Zeitung "DIMOKRATIA")
NewsRoom Mykonos Ticker