Αναγνώρισε, так, το νεόφυτο ελληνικό κράτος, ότι οι τρεις αυτοί Πατέρες, οι καταγόμενοι από τα φλεγόμενα, сегодня, εδάφη της Ανατολής, με τα διδάγματα τους επέτρεψαν στη νεοσύστατη τότε χριστιανική Εκκλησία του 4ου μ.χ. αιώνα να αλλάξει, να αποβάλει τη φοβία έναντι των αρχαιοελληνικών γραμμάτων, να ξεπεράσει κάθε εγκλεισμό στον ίδιο της τον εαυτό και να πετύχει έτσι την καθιέρωση της ως οικουμενικής θρησκείας.
Но, τους Τρεις Ιεράρχες δεν τους ανέδειξε τόσο η δράση και τα συγγράμματα τους, όσο το ήθος τους, ήθος ελεύθερα στοχαζόμενων ανθρώπων.
Την περίοδο που ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός, ο επιλεγόμενος Παραβάτης, επέβαλε την ολοκληρωτική επιστροφή στο αρχαίο ελληνικό πνεύμα, προπηλακίζοντας τους χριστιανούς, οι τρεις δάσκαλοι δεν είχαν μόνο το σθένος να παραμείνουν σταθεροί στις χριστιανικές αλήθειες, αλλά και τη δύναμη να στραφούν προς την ελληνική παιδεία, достигая синтеза христианской истины с древнегреческой красотой и демонстрируя своим отношением гордое мужество против жестоких сил своего времени..
Το γεγονός αυτό, может быть, μοιάζει αδιανόητο σήμερα μια Ευρώπη που μέχρι τώρα δεν επεδίωξε την πνευματική της σύγκλιση και απέφυγε κάθε πνευματικό χρωματισμό.
Εκείνο που φαίνεται ότι επεδίωκαν οι Ευρωπαϊκές χώρες ήταν η δύναμη και τα πλούτη, οπότε και οι λαοί με τη σειρά τους, μεταχειριζόμενοι κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο, επένδυσαν τις ελπίδες τους για ευτυχία στην ξέφρενη μανία αποκτήσεως υλικών αγαθών.
тем не менее, επειδή «του πλούτου ἡ αχορταγιά και ἡ πείνα της δόξας» δεν έχουν τέλος, η Ευρώπη άρχισε να φοβάται.
Τα οικονομικά μεγέθη είναι τεράστια για τις πλάτες μας, τα κέντρα εξουσίας παραμένουν άγνωστα, οι προοπτικές των θυσιών μας είναι θολές και το τελικό επιδιωκόμενο φοβίζει, επειδή το κόστος που θα απαιτηθεί φαίνεται να είναι τρομερό και θα μας οδηγήσει σε μια «αλλιώτικη Ευρώπη», διαφορετική από τους οραματισμούς των εμπνευστών της και τις ελπίδες των λαών της.
Ήδη η Ευρωπαϊκή ενοποίηση υφίσταται σκληρά πλήγματα από το οικονομικό και προσφυγικό πρόβλημα, που απροετοίμαστη αντιμετωπίζει.
Καθώς η πολιτική και οικονομική σύγκλιση απομακρύνεται όλο και περισσότερο, με απροσδιόριστες ακόμη συνέπειες για την Ευρώπη και τους λαούς της, απομένει ως τελευταία ελπίδα, наиболее, η πνευματική σύγκλιση.
Μια πνευματική και ηθική σύγκλιση, με πρότυπα και οδηγούς μεγάλες προσωπικότητες, με οικουμενικό διαχρονικό λόγο που να ενώνει χωρίς αποκλεισμούς, προσωπικότητες-μετόχους και κατόχους της ανθρωπιστικής παιδείας, απ’ οπουδήποτε κι αν αυτή προέρχεται, από την αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη η το Χριστιανισμό, μιας παιδείας, που διακονεί τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και δίνει σκοπό, νόημα και προοπτική στον ανθρώπινο βίο, προσωπικότητες, όπως ακριβώς ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος θεολόγος και ο Ιωάννης Χρυσόστομος.
Για να παύσει, Хорошо, ἡ Ευρώπη να φοβάται, ἡ μόνη λύση για τους λαούς της είναι να επιστρέψει στους Πατέρες της μακραίωνης, κοινής, πνευματικής παραδόσεως, που θεράπευαν με σεβασμό τις θετικές επιστήμες της εποχής τους, κατέκτησαν κάθε γνώση που δεν ειδωλοποιουσε τον εαυτό της, απελευθέρωσαν την επιστημονική έρευνα και σκέψη, αναπτέρωσαν την θεολογία, χωρίς να απαιτούν θυσία της λογικής, υπηρέτησαν τις βιοποριστικές ανάγκες των συνανθρώπων τους, υποβίβασαν την απόλυτη εξουσία στα επίπεδα της διακονίας του λαού, μίλησαν απευθυνόμενοι σε όλους τους ανθρώπους, без исключений, они написали, приглашая к всеобщим заботам, опрокинули многовековые "плохие тексты", независимо от последствий, они бросили вызов властям и властям, когда они превысили свои мирские пределы, действовали как священники Бога «для вселенского мира»., они жили экономно, аскеты, красивый и со скромным отношением и моралью, они игнорировали тех, кто угрожал их биологической жизни, они "захватили" свой мир, в свое время, и они предложили их Богу, они чувствовали Бога и указывали на Него людям, θέσπισαν νόμους που ελευθερώνουν και κανόνες που ορθοτομούν, ήρθαν, они жили, έφυγαν, και τα ίχνη τους παραμένουν ανεξίτηλα.
Οι τρεις Ιεράρχες, είναι γνώριμες, αποδεκτές προσωπικότητες της κοινής ευρωπαϊκής πολιτισμικής μας παραδόσεως, πριν το σχίσμα. Προέρχονταν, αντλούσαν και άρδευαν από την εξελληνισμένη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, чьи границы были примерно такими же, как границы сегодняшней Европы….
Европа нас уже ждет, не с пустыми руками, попрошайничество на кредиты, но с полными руками, έτοιμα να προσφέρουν στην ευρωπαϊκή «Τράπεζα των Ιδεών» τα ελληνικά ομολόγα….
Και τα δικά μας «πνευματικά ομολόγα» είναι πολύ «υψηλά» στις διεθνείς χρηματιστηριακές αγορές, είναι το ανέσπερο φως του Χριστού και το οξυγόνο της Ελληνικής μας παραδόσεως και παιδείας, ομολόγα, που κανείς και ποτέ δεν θα μπορέσει να “κουρέψει”….
† Дорофей II Сиросский и Миконосский
(газета "ДЕМОКРАТИЯ", суббота, 6 февраль 2016)