Αγαπητοί μου αδελφοί,
Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στην Υπεραγία Θεοτόκο. Ο Δεκαπενταύγουστος είναι η μεγαλύτερη θεομητορική εορτή του εκκλησιαστικού έτους και οι πιστοί χριστιανοί την ονομάζουν «Πάσχα του καλοκαιριού», διότι κατά αυτήν την ημέρα συγκροτούμε……πνευματική πανήγυρη και εορτάζουμε την σεπτή Κοίμηση και την θαυμαστή Μετάσταση της Μητέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Η σεπτή Κοίμηση της Θεοτόκου αποτελεί για τους πιστούς ένα ιερό Μυστήριο.
Πως είναι δυνατόν η Μητέρα της Ζωής, να γνωρίσει την φρικτή πραγματικότητα του θανάτου; Με δέος ψάλλουμε: «Μαριάμ πως θνήσκεις, η ζωή των πιστών, πως δε τάφος το σον σώμα εχώρησε, το χωρήσαν τον Αχώρητον παντί;».
The church, μας διδάσκει πως η Θεοτόκος πέθανε θάνατο πραγματικό, και δια του θανάτου μετατέθηκε στην καινή εν Χριστώ ζωή. Η μακαρία ψυχή της εγκατέλειψε το άχραντο σώμα της, που παρέμεινε νεκρό, κηδεύτηκε και θάφτηκε από τους Αγίους Αποστόλους.
Την αγνή ψυχή της παρέθεσε στα χέρια του Υιού της, που την υποδέχθηκε με τρόπο ευφρόσυνο στη Βασιλεία Του. Δεν ήταν όμως δυνατόν να αφήσει ο Κύριός μας το νεκρό σώμα της Παναγίας στην σκιά και την φθορά του θανάτου.
Γι’ αυτό και τρεις ημέρες μετά την σεπτή ταφή της, her uninvited dead body was transferred to the sky, where the Virgin with her body and soul now enjoys glory, the brilliance and grace of her son.
Η Κοίμηση της Παναγίας αποτελεί για όλους μας πηγή έμπνευσης, ελπίδας και παρηγορίας. Η Παναγία γνώρισε στη ζωή της, τον πόνο και την θλίψη του θανάτου. So he can understand those who hurt, those who are saddened, Those who are in the bed of sickness.
The pain, my brothers, It touches us all. Οι άνθρωποι πονούν σωματικά από ασθένειες και δοκιμασίες. Πονούν ψυχολογικά από συκοφαντίες, εγκατάλειψη, ασθένειες και θανάτους προσφιλών προσώπων. Πονούν πνευματικά, Mostly those who love God and fellow man and feel that with their sins they regret God and offend their brother.
The pain, Sadness and death was brought by man to his life, with his selfish obedience to God's will. By this pain of sinful life, ήλθε να μας λυτρώσει ο Σωτήρας μας Χριστός.
Εισήλθε μέσα στην τραγική πραγματικότητα του πόνου και του θανάτου και με την Σταύρωση και την Ανάστασή Του κατήργησε την δύναμη του θανάτου. Όποιος πιστεύει στον Χριστό δεν φοβάται τον θάνατο και βλέπει τον πόνο μέσα από άλλη οπτική ματιά.
Ο μακαριστός γέροντας Παΐσιος, καρκινοπαθής ο ίδιος, έλεγε μιλώντας βιωματικά: «Χαίρομαι που με τίμησε ο Θεός και μου έδωσε αυτό το δώρο της ασθένειας και δεν θέλω να μου το στερήσει. Δόξα τω Θεώ, ο Θεός το επιτρέπει, για να βοηθηθώ κατ’ αυτόν τον τρόπο. Έτσι δίνουμε εξετάσεις στην υπομονή…».
Really, my dear brothers, οι Άγιοι της Εκκλησίας, έχοντας ως πρότυπό τους τον εσταυρωμένο Χριστό, πορεύτηκαν και πορεύονται τον δρόμο της επίγειας ζωής, with a companion of diseases, the sorrows and trials.
They did not let their souls be oligopy but used pain as a medication spiritual to bring their hearts to self -knowledge and devotion, για να βιώνουν την υπομονή και την ταπείνωση και μέσω του φρονήματος της μετανοίας, να αυξάνουν την ελπίδα, την πίστη και την αγάπη τους προς τον Θεό.
Pain helps us discover our true face and throw away our selfish and hypocritical masks. The hours of pain and sorrows, ο άνθρωπος ανοίγει την καρδιά του προς τον Θεό, αρχίζει να προσεύχεται και να μετανοεί για τις αμαρτίες του.
Η ψυχή μαλακώνει και μαθαίνει να εμπιστεύεται και να αγαπά και τον Θεό και τους ανθρώπους. Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί. Κανείς από εμάς τους χοϊκούς ανθρώπους δεν μπορεί να καυχηθεί, πως θα μείνει μακριά από τον πόνο και τις θλίψεις.
The Church knows us, that sometimes we bend under the weight of a variety of tests. Γι’ αυτό και σήμερα μας δίνει ελπίδα και παρηγορία, εορτάζοντας την σεπτή Κοίμηση της Παναγίας.
Και αυτή πόνεσε. Κι αυτή γνώρισε τον θάνατο. Όποιος λοιπόν πονά, όποιος δοκιμάζεται, Let us append today to Our Lady and ask with all the power of mind and heart, her state -of -the -art protection and her miraculous help.
Αυτή είναι η πνευματική μας Μητέρα και δεν μας εγκαταλείπει ποτέ. Με βεβαιότητα ψάλλουμε κατανυκτικά: «Στην γέννα σου την παρθενία εφύλαξες, στην κοίμησή σου τον κόσμο δεν τον άφησες, Mother of God. Μίσεψες στη ζωή, γιατί είσαι μητέρα της ζωής και λυτρώνεις με τις πρεσβείες σου τις ψυχές μας από τον θάνατο».
Είσαι πάντα μαζί μας σε όλα τα ανθρώπινα πράγματα. Στο γάμο, στη γέννηση των παιδιών μας, στον θάνατο. Στις αρρώστιες, στα «κατορθώματα», στις λύπες και στις χαρές μας. Πάντα δίπλα μας με αγάπη και στοργή, διακριτικά αλλά ουσιαστικά. Σε ατομικές και ομαδικές ή εθνικές ανάγκες. Συμπαραστάτης και βοηθός χωρίς όρους και όρια, σε αμαρτωλούς και δίκαιους, ανεξάρτητα από έθνος.
Τα γήινα αγαθά που συσσωρεύουμε αχόρταγα αυτό μαρτυρούν αλλά δεν μπορούν να μας την προσφέρουν, η φθορά και ο θάνατος κυριαρχούν τελικά πάνω στα φυσικά φαινόμενα και στα ανθρώπινα έργα. Εκείνη έγινε Μητέρα της Ζωής και μεταφέρθηκε στη Ζωή. Χαρίζει Ζωή, πηγάζει Ζωή, ξεδιψάει τον ταλαιπωρημένο άνθρωπο, μας αναγεννά για την Ζωή.
Εμείς προστρέχουμε στην Παναγία άλλοτε με αισθήματα ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας, άλλοτε με πόνο, σπαραγμό και απόγνωση, άλλοτε με βαθύ παράπονο. Εκείνη καρτερικά και με ιδιαίτερη αγάπη παρακολουθεί την δική μας δέηση και «ουδείς κατησχυμένος εκπορεύεται» από την Μητέρα, αλλά ενεργεί κατά «το συμφέρον της αιτήσεως».
Πλήθος οι Ναοί και τα Ξωκκλήσια τα αφιερωμένα στην Παναγία Μητέρα του Θεού, πλήθος και τα Μοναστήρια.
Ας μην παύσουμε ποτέ να παρακαλούμε την Παναγία μας, να μεσιτεύει στον Υιό της, ώστε κι εμείς οι κουρασμένοι οδοιπόροι της ζωής να απολαύσουμε το έλεος και την ανάπαυση της άφατης και ευσπλαχνικής θεϊκής Του αγάπης.
Εύχομαι ο Κύριός μας, δια πρεσβειών της Παναχράντου Μητρός Του, να ευλογεί τις οικογένειές μας και τα σπίτια μας.
Amen.
Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Τζανιδάκης
Αρχιρεατικός Επίτροπος Μυκόνου