Στους φωτόλουστους Ναούς μας συνηγμένοι, γιορτάζουμε…….
We squeal with joy and celebrate brilliantly, γιατί συνειδητοποιούμε ότι ο θάνατος του Χριστού έγινε ο θάνατος του δικού μας θανάτου, η Ανάστασή Του εγγυάται και τη δική μας Ανάσταση!
Την Ανάσταση μας προς την αιώνια και όντως ζωή, αλλά και την ανάσταση την καθημερινή και διαρκή, από τα πάθη και τίς μικρότητές μας, από το μίσος και την πλεονάζουσα κακία, τον εγωισμό, την κοινωνική αναλγησία και την προς τον αδύναμο και πάσχοντα συνάνθρωπό μας αδιαφορία, που τον οδηγεί στης μοναξιάς την απελπισία, ακόμα και στην αυτοχειρία.
Today, in every corner of the martyred Greek land, the Panhellenic, nailed to the wood of a painful individual and national cross, watered with bitterness and gall by all enemies and betrayed by treacherous friends, we celebrate with joy and hope the Resurrection of Christ, why, αιώνες τώρα τα Πάθη Του έγιναν πάθη του Λαοῦ μας, και η Ανάστασή Του προτύπωση και βεβαιότητα και της δικής μας αναστυάσεως!
Γι’ αυτό και στην εικόνα της Αναστάσεως επιγράφεται απλώς η λέξη «Η Ανάσταση», σε αντιδιαστολή με άλλες εικόνες, της Γεννήσεως, π.χ., της Μεταμορφώσεως και της Σταυρώσεως, στις οποίες προστίθεται η διευκρίνιση «του Χριστού».
Και τούτο, διότι η Ανάσταση του Χριστού είναι και Ανάσταση του Ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου, που έζησε, ζει ή θα ζήσει πάνω στη γη!
Γι` αυτό και ο λαός μας έπλεξε εγκώμια και ψάλλει με απαράμιλλο λυρισμό την Ανάσταση του Κυρίου και, εορτάζοντάς την, υμνεί και δοξάζει το σωτηριολογικό της μήνυμα-πρόσκληση για την επάνοδό μας στον Παράδεισο.
Γύρω ἀπ’ αὐτό τό μοναδικό καί θεσπέσιο Ελληνορθόδοξο Πανηγύρι, οἱ αρχαίοι μύθοι για «νεκραναστάσεις» θεοτήτων χάθηκαν καί εξαφανίστηκαν με το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου στην Αθήνα, για την Ανάσταση του Χριστού, at the hearing of which our ancestors stood, initially, with skepticism, considering his words a particle and a scandal.
The ancient Greeks saw in these "resurrections" the eternal cycle of nature's birth and decay, την ετήσια ανακύκληση της θαλερής εαρινής βλαστήσεως και της χειμερινής της νεκρώσεως και μόνον!
Η Ανάσταση του Χριστού, Nevertheless, του Μόνου Αναμάρτητου, δεν συμβολίζει τον «θάνατο» και την «ανάσταση» της φύσης, αλλά δηλώνει την Ανάσταση του πεπτωκότος ανθρώπου και, μαζί μ’ αὐτόν, την ανακαίνιση της φύσης, bringing about the purification of human tragedy!
"Until His Resurrection", wrote the contemporary Serbian Saint Justin Popovic, "The Lord taught about eternal life, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος ὄντως εἶναι ἡ αἰώνια ζωή.
Μέχρι τὴν ἀνάστασή Του δίδασκε γιὰ τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, but with His resurrection He showed that He Himself is indeed the resurrection of the dead.
Until His resurrection, He taught that faith in Him transfers from death to life, but with His resurrection He showed that He Himself defeated death and thus ensured the transition from death to resurrection for those who were killed"!.
Αγαπημένα μου πνευματικά παιδιά,
Με τη χαρμόσυνη αυτή βεβαιότητα, ευχόμενος σε όλους σας υγεία, πρόοδο και ευημερία, απευθύνω στον καθένα και την κάθε μία από σας, και ιδιαίτερα στα παιδιά μας, personally, το γλυκύτατο Αποστολικό χαιρετισμό
Christ is Risen! Truly the Lord is risen!
Μεθ’ εορτίων πατρικών ευχών και αγάπης
† Ο Μητροπολίτης Δωρόθεος Β΄