Στον απόηχο των εορτών, καθώς τα πολύχρωμα φώτα των δρόμων σβήνουν, The ornaments and lamps of Christmas trees are deserted and life returns to its daily rhythms, An invisible melancholy seems to dominate and a feeling of vacuum prevail….
Christmas passed like a fleeting pleasant break, leaving us again alone with our problems, our loneliness, Our impasses.
Η αγάπη που δεχτήκαμε και προσφέραμε είχε, it looks, ημερομηνία λήξεως. So, after all, We have learned it and have submitted it, Identifying Christmas Days -and only those- ως ημέρες αγάπης, κοινωνικότητας και προσφοράς. Και με την ψευδαίσθηση ότι επιτελέσαμε το χρέος μας προς την αγάπη, ζούμε τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου χωρίς αγάπη, μια ζωή κόλασης!
'The Life of Hell', says Dostoevsky, 'It's Life without Love'. In his poem "God" Victor Hugo reports that God only has a name called love.
"I love it means existing" and Elder Sophrony of ESEX decides, reminding us that the spirit of Christmas is not a sociological phenomenon with consumer and topical characteristics, But the spirit that upgrades and regenerates human nature.
On the festive days that passed we felt happy, even for a little while… We did not wonder, Nevertheless, for the origin of this happiness that is nothing but the mental fullness, την οποία αισθανόμαστε όταν προσφέρουμε από το υστέρημα των χρημάτων μας ή από το περίσσευμα της αγάπης μας.
Για λίγο ξεφύγαμε από τη φυλακή της αυτάρκειάς μας, υπερβήκαμε τα τείχη της ατομικότητάς μας, σπάσαμε το δίχτυ της όποιας ατομικής μας ευημερίας και νιώσαμε τον διπλανό μας αδελφό, νοιαστήκαμε για τον άνεργο και τον φτωχό, the patient and the poor child, We have experienced a society of love and solidarity…
But for a while… The lights of the feast have been extinguished and we are getting ready to shut down again in our personal hell, την εγωιστική μοναξιά μας, περιμένοντας τα επόμενα Χριστούγεννα για να ξαναγίνουμε ευτυχισμένοι.
Is, sure, γεγονός ότι τα φετινά Χριστούγεννα, που εορτάσθηκαν στο κορύφωμα της ατομικής και συλλογικής μας οικονομικής δυσπραγίας, παρατηρήθηκε ένας παροξυσμός έμπρακτης αγάπης και ειλικρινούς ενδιαφέροντος προς τους εν ανάγκαις και ποικίλαις περιστάσεσι συναθρώπους μας.
Μεμονωμένα άτομα, επιχειρήσεις, φορείς, εταιρίες, με πρωτοπορούσα την Εκκλησία, άνοιξαν τις καρδιές τους σε μια ανυπόκριτη προσφορά αγάπης που δεν πρέπει να μείνει ούτε απαρατήρητη ούτε εφήμερη!
«Χριστός γεννάται σήμερον» ψάλαμε το πρωί των Χριστουγέννων! Αυτό το «σήμερον» είναι που πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα, καθώς υποδηλώνει τη διαρκή, την καθημερινή Γέννηση του Χριστού, όχι πλέον στη φάτνη της Βηθλεέμ που έγινε μία και μόνη και ανεπανάληπτη φορά, αλλά στη φάτνη της ψυχής μας και στο σπήλαιο της κοινωνίας μας!
Ιδού η μεγάλη πρόκληση για την κατάκτηση της αληθινής ευτυχίας! Τώρα που όλα άλλαξαν, ακόμη και ο χρόνος, καιρός είναι να αλλάξουμε και εμείς και να αναζητήσουμε την ευτυχία και τη λύτρωση γιορτάζοντας καθημερινά Χριστούγεννα, θεωρώντας κάθε μέρα μέρα αγάπης, ομόνοιας, αδελφοσύνης και κοινωνικής αλληλεγγύης!
από το ένθετο της Δημοκρατίας για την Ορθοδοξία-amen.gr