Του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτου Σύρου και Μυκόνου κ.Δωρόθεου Β’
Τό κῦμα τῶν ταχύτατων ἀλλαγῶν, πού οἱ τεχνολογικές ἐξελίξεις καί ἡ ἐπανάσταση τῆς Πληροφορικῆς ἐπέφεραν, seduced and overturned o,what until yesterday we considered stable and at the same time shook timeless institutions, who constitute the fundamental system of society and guarantee the survival of the human race, like the family……
The prevailing general confusion and subversion of traditional roles and social structures, where until now they were considered to be in the inviolable zone, it creates negative feelings of bitterness in people, denial and indifference, of questioning, insecurity and suspicion.
The institution of Marriage was shaken, ἡ οἰκογενειακή ἑστία ψυχραίνεται καί ἀπίστευτα εὔκολα διαλύεται μέ τραγικά θύματα τά παιδιά, ἡ προσωπικότητα τῶν ὁποίων συνθλίβεται, διαβρώνεται καί πρόωρα σκληραίνεται.
Ἡ ἔλλειψη, the difficulty is, communication between children and parents, as they, afflicted and overwhelmed by the hot daily problems, δέν ἔχουν τό χρόνο καί τή δύναμη νά πλησιάσουν τά παιδιά τους, προκαλεῖ καί στίς δύο πλευρές ἕνα ἐπώδυνο αἴσθημα μοναξιᾶς.
Οἱ νέοι ἄνθρωποι, ἐμποτισμένοι ἀπό τίς ἀρνητικές ἐμπειρίες τῆς οἰκογένειας, στήν ὁποία μεγάλωσαν, ἀνώριμοι καί ἄπειροι, χωρίς ὑπομονή, understanding, love and tolerance - one did not offer them such experiences - psychologically and morally weak to bear the great responsibility of living together and raising children, γίνονται νευρικοί, ἐριστικοί, δύστροποι. Διαπιστώνουν ὅτι ἡ εὐτυχία μέσα στό Γάμο εἶναι ἕνα ἄπιαστο ὄνειρο, and…. παίρνουν καί αὐτοί διαζύγιο.
Ἀκριβῶς, αὐτή ἡ κατακόρυφη αὔξηση τῶν διαζυγίων δείχνει πώς ἡ πίστη στήν οἰκογένεια ἔχει ἀμβλυνθεῖ καί πώς οἱ περισσότεροι γάμοι σήμερα δέν στηρίζονται στήν ἐμπιστοσύνη, τήν ἐκτίμηση καί τήν ἀγάπη.
Στά ὀδυνηρἀ, Nevertheless, προβλήματα καί δυσχέρειες τῆς σύγχρονης πραγματικότητας, μέ τήν ἐφιαλτικά καλπάζουσα ἀνεργία καί τήν οἰκονομική δυσπραγία, ἡ ἀνασύνταξη καί στήριξη τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας παρουσιάζεται ὡς ἐπιτακτική, ζωτική ἀνάγκη καί προϋπόθεση γιά τήν ὑπέρβαση τῶν ἀτομικῶν καί συλλογικῶν ἀδιεξόδων, theme, τό ὁποῖο ἀπασχόλησε καί τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,κατά τήν πρόσφατη τακτική Σύνοδό Της.
Why, μποροῦμε νά ἐλπίζουμε σέ ἕνα καλύτερο αὔριο, in a livable future for the next generations, we can envision a better society, only if the change starts within the family.
Ἀφοῦ δέν μποροῦμε νά ἀλλάξουμε τό σήμερα, θεραπεύοντας τίς πληγές του, ἄς φτιάξουμε τό αὔριο, δημιουργώντας ὑγιεῖς ἀνθρώπους, μέσα ἀπό ὑγιεῖς οἰκογένειες, πού τις διέπει ἡ ἀγάπη καί ὁ ἀλληλοσεβασμός.
Μπορεῖ ἡ οἰκογένεια νά ἔχασε πολλές ἀπό τίς παραδοσιακές της λειτουργίες, μπορεῖ ἡ δομή της νά ἄλλαξε ριζικά, ἡ ἀποστολή της, Nevertheless, γίνεται σημαντικώτερη, γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο:νά φυτέψει βαθειά στήν ψυχή τῶν νέων ἀνθρώπων αὐτό πού χρειάζεται σήμερα ἡ καταπονημένη ἀπό τήν ὑλοφροσύνη καί τόν ἐγωισμό ἀνθρωπότητα, τήν ἀγάπη, after first changing itself into a society of love.
But, love is synonymous with sacrifice. This means that it is achieved through practice, χρειάζεται μόχθος καί ἀγώνας πολύς γιά νά διέλθει ὁ ἄνθρωπος ἀπό τήν χώρα τῆς ἐπιβίωσης στή χώρα τῆς ὄντως ζωῆς.
Why, ἀγάπη εἶναι ἡ ἑκούσια παραίτηση τοῦ ἐγώ χάριν τοῦ σύ, νά στοιχηματίζεις πρῶτος ἐσύ στήν ἐλπίδα τῆς ἀλλαγῆς καί τῆς μεταμόρφωσης. 
† Ο ΣΥΡΟΥ κ’ MYKONOU DOROTHEOS II
(Περιοδικό “ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, Οκτώβριος 2013)